• Pazartesi 0 ° / 0 ° Yok
  • Salı 0 ° / 0 ° Yok
  • Çarşamba 0 ° / 0 ° Yok

Fatma Zengin


Affetmeyeceğim

Affetmeyeceğim


Kırgınım hem de hiç olmadığım kadar kırgın.. İçimi kemiren hislerimle boğuşuyorum bu aralar. Anlattım anlattım ama kimse beni anlamadı.. “Ben de buradayım!” diye bağırdım. Yine her zamanki gibi boş boş baktılar yüzüme. Kimse umursamıyor, kimse dinlemiyordu dediklerimi. Kendimi öylesine boş ve kayıp hissediyordum ki ; nereye gitsem, kiminle konuşsam, tek bir Allah’ın kulu bile beni anlamıyordu ve bana ‘Sen sorunlusun, düzel bak!’ deyip duruyorlardı. Bazen ben bile kendimi anlamakta güçlük çekiyorum ama bu denli anlaşılmaz olduğumu hiç sanmıyordum. Kimse kimsenin acısını gerçekten umursamıyordu. Bu zamana kadar bekletilen oldum, aldatılan oldum, kandırılan oldum, kaybeden oldum, yalnız oldum ve elimi neye atsam, kurudu gitti sanki. Bıraksalar aylarca uyurum. Artık oturduğum yerden bile kalkmak eziyet geliyor bana. Kimileri buna üşengeçlik diyor, kimileri tembellik.. Çok yorgunum, ama bu fiziksel bir yorgunluk değil; ruhsal bir yorgunluk. İnsanın ruhu yorulunca içinden hiçbir şey yapmak gelmezmiş. Bu aralar nedense içimde sürekli bir kaçma isteği var. Nereye olduğunu bilmiyorum galiba kendimden uzaklaşmam gerek. Ancak öyle toplarım gibime geliyor.. Bazen arkadaşlar çağırıyor sanki tek gülümserken mutsuz olan ben gibiyim. Buraya afili bir küfür gelirdi değil mi? ☺ Yaşanılan onca şeye rağmen hala hayal kurabiliyorsan müthiş bir yeteneğe sahipsin demektir. Ben hayal kurmam, kursam bile hayalleri suya düşen biri olmuşumdur. Sanki kendimi bildim bileli yıkılmamak için uğraşıyorum. Birini sevmek istedim inanın, hiç bu kadar hissettiklerimi büyüttüğüm zaman olmazdı. Dolu dolu sevilmek istedim, birisinin ne olursa olsun her daim yanımda olduğunu bilmek istedim. Sırtımı yaslayabileceğim, güvenebileceğim biri olsun istedim hep.. sanki çok şey istemiştim gibi bu seferde hevesimi içimde yarım bıraktılar. Çok gözyaşı döktüm. Sürekli bir şeyleri değiştirmek için çabaladım ama gücüm yetmedi. Güçlüsün diyerek sırtıma öyle yükler yüklediler ki altında ezildim, kalkamadım.. İnsanlara her zaman değer verdim, el üstünde tuttum ama el üstünde tuttuğum herkes beni gözünü kırpmadan bir çırpıda harcadı. Kendimden çok başkasını düşündüm, herkesin derdini dinledim, yeri geldi sırtını sıvazladım ama biri de sormadı ki 'Sen nasılsın? Ne hissediyorsun?’ diye. Dedim ya kimse anlamadı beni bu zamana kadar. Hep eksiklerimi gördüler, hep hatalarımı yüzüme vurdular. Kimse beni bu şekilde sevmeyi denemedi. Hep bir kılıf buldular kendilerine. Sonum nasıl olacak inanın bilmiyorum. Ama bildiğim tek bir şey var, hayatımdan geçen hiç kimseyi affetmiyorum. Siz beni bu koskoca dünyada yapayalnız hissettirdiniz ya, işte bu berbat duygu her zaman boğazımda bir düğüm olarak kalacak.. Ve her yutkunduğumda boğazımı tırmalamaya devam edecek.