• Pazartesi 22 ° / 15 ° Fırtına
  • Salı 27 ° / 16 ° Güneşli
  • Çarşamba 23 ° / 15 ° Güneşli

Fatma Zengin


Kaybolan Silüet

Kaybolan Silüet


İçimde yılların biriktirdiği bir yorgunluk vardı. Zihnimin tozlu raflarına güçlü bir nefes üflemiş; yıllardır
üstünü kapatan toz bulutu zerre zerre dağılıp gitmişti. İtiraf edemediğim, yüzleşmeye korktuğum
yaralarım karşımda selam durmuştu adeta. Hayal evimin parkeleri çatlamaya yüz tutmuş, her attığım
adımda çıtırtılar doluyordu kulaklarıma. Ruhum sancılanıyordu geçmişin sayfaları arasında dolanırken.
Her bir anı gözümün önünden geçip gidiyordu tıpkı bir fotoğraf karesi misali.. Nefes alışverişlerim
artıyor, kalbim hızlanıyordu. Gözyaşlarım bedenime ihanet ediyor onca zamandır bugünü
bekliyormuşçasına akıp gidiyordu. O küçük çocuğu gördüm o an! Yaşama tutunmaya, canla başla
çalışıp bir lokma ekmek parası kazanmaya çalışan o çocuğu gördüm. Üstü başı kir içinde, elleri nasırlı,
yüzünde her şeye meydan okuyan gülümsemesiyle “Ben buradayım ve pes etmedim!” diyen o minicik
ama bir o kadar da büyük çocuğu gördüm. Küçüktü ama yere öyle sağlam basıyordu ki; tıpkı yıkılmaz
bir kaya gibi duruyordu. Hayat onu erken yaşta pişirmiş ve sırtına boyundan büyük bir yük yüklemişti.
Hayatla olan iddiada zorla lades demiş; hayatın tokadını daha o yaşta yemişti işte bu çocuk.
Film karesi gözlerimin önünden hızlıca akıp geçiyordu. Çocuk gittikçe büyüyordu. Geçip giden yıllar
ona hiç tolerans göstermemişti. Ailesi yoktu, eğitim hayatı yoktu, arkadaşım diyebileceği, derdini
paylaşacağı bir dosttan bile mahrum bırakmıştı onu hayat..
Her şeye rağmen merhametinden bir şey eksilmedi. Çok ağladı dimdik durabilmek için, çok emek etti,
çok ter döktü.. çoğu zaman yatacak bir yeri bile yoktu. Genellikle banklarda uyurdu, bir gün bir palto
örtüldü sırtına. Yaşlı bir kadın saçlarını okşadı usulca.. Bu hisler ona çok uzaktı.. Bıraktı kendisiyle
savaşmayı, gözyaşları özgürce süzüldü yanaklarından. İlk defa güçlü olmaktan yorulduğunu hissetti. İlk
defa sevilmek istedi, sıcak bir yuva istedi. Sert bir rüzgar çarptı bedenine, yavaşça açtı gözlerini.
Ortada ne palto vardı, ne de yaşlı kadın vardı.. yine o zorlu hayatın kucağında bulmuştu kendini. Kalktı
yerinden derince bir iç çekerek koyuldu yola.. yürüdükçe küçüldü küçüldü ve ortadan kayboldu. Kim
bilir hayat ona daha ne gibi sürprizler hazırlıyordu.
Arkadaşlar, bir insan onlarca sıkıntının arasında kalkıp yanınıza geliyorsa veya sizinle konuşmak
istiyorsa; sizi dinlenecek bir liman olarak görüyorsa bırakın kısıtlamayın, yargılamayın, sürekli
davranışlarında bir kusur aramayın. Kimsenin ne yaşadığını bilemeyiz. Bırakın yanınızda çocuk olsun,
bırakın yanınızda huzur bulsun. İnsanların sırtındaki yükü hafifletmek yerine daha fazla ağırlık
yapmayın ki; insanlar o yükün altında ezilmesin.. Okuyan herkese çok teşekkür ediyorum. Sağlıcakla
kalın ☺