Amasya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Temel Eğitim Bölümü Okul Öncesi Öğretmenliği Ana Bilim Dalı Topluma Hizmet Dersi kapsamında Dr. Öğr. Üyesi Songül PEKTAŞ rehberliğinde hazırlanmıştır.
Beyza GÜVEN
Teknolojinin en hızlı olduğu çağda yaşıyoruz. Artık çocuklar sokakta büyümek yerine ekranlarla büyüyor. Hatta çoğu zaman teknolojiyi biz yetişkinlerden daha iyi kullanıyorlar. Peki bu çağın en büyük getirilerinden biri olan yapay zekâ ne kadar mantıklı? Ne kadar doğru? Ne kadar güvenilir?
Yetişkinler olarak bir şekilde kendi süzgecimizi kullanabiliyoruz. Ama çocuklarımız ne kadar kullanabiliyor?
Yeni nesil artık teknolojiden uzak bir hayat düşünemiyor. Sosyal çevreleri, oyun alanları, hatta arkadaşlıkları bile dijital dünyada şekilleniyor. Biz kendi çocukluğumuza bir dönelim. Akşam ezanı okunana kadar sokakta oynardık. Çamura bulaşır, top peşinde koşar, yorulunca eve dönerdik. Büyüklerimiz şimdi “Sokakta oynayan son nesil sizdiniz” diyor. Belki de haklılar.
Bugün birçok çocuk dışarıda oyun oynamak yerine ekran karşısında vakit geçiriyor. Konuşmaları bile bazen dijital dünyanın diliyle şekilleniyor. Hatta öyle bir noktaya geldik ki, insanlar yapay zekâya fal baktırıyor. Düşünsenize… Bu kadar hayatın içine girmiş durumda.Elbette çağın gerisinde kalmak doğru değil. Teknolojiye tamamen sırt çevirmek mümkün de değil. Ama mesele şu: Yapay zekâ hayatımızın bir parçası mı olmalı, yoksa merkezi mi?Çocuklarımız artık bir karar vermeden önce yapay zekâya danışabiliyor. Bir ödev, bir fikir, bir metin… Her şey önce ona soruluyor. Sürekli dışarıdan bir cevap almak, zamanla kendi düşünme kaslarımızı zayıflatmaz mı? Her şeyi hazır bulmak, üretme becerimizi köreltmez mi?
Ben demiyorum ki yapay zekâ hiç kullanılmasın. Bu çağda bu mümkün değil. Ama hayatımızın merkezine yerleşmesi de sağlıklı değil. Çocuklarımızın kendi fikirlerini oluşturabilmesi, sorgulaması, hata yaparak öğrenmesi gerekiyor.Onlar bizim en kıymetli varlıklarımız. Bizi ileriye taşıyacak olan nesil onlar. Bu yüzden yapay zekâ kullanımını bilinçli öğretmek zorundayız. Süre sınırlamaları koyarak, rehberlik ederek, gerçek sosyal ortamlar sunarak denge kurabiliriz.Çocuklarımızı sosyalleştirmeli, dış dünyayla temas etmelerini sağlamalıyız. Kendi çocukluğumuzu anlatmak bile bazen bir merak uyandırabilir. Çünkü insanın gelişimi sadece bilgiyle değil, deneyimle olur.
Unutmayalım; yapay zekâ düşman değil. Ama düşünme sorumluluğumuzu devrettiğimiz anda sorun başlar.Teknoloji bize hizmet etmeli. Biz teknolojiye değil.Hem kendimiz için hem de çocuklarımız için bu dengeyi kurmak zorundayız.
