Hayat sürekli değişiyor. Dün doğru bildiğimiz birçok şey bugün tartışılıyor, bugün vazgeçilmez dediğimiz pek çok alışkanlık ise yarın yerini yenilerine bırakıyor.
Teknoloji değişiyor, çalışma biçimleri değişiyor, insan ilişkileri değişiyor. Ama bütün bu değişimin önünde görünmeyen bir duvar var: konformizm.
Konformizm, en basit haliyle sürüye uyma hali. Yani çoğunluk ne yapıyorsa onu yapmak, farklı düşünmekten çekinmek, “aman bana dokunmasın” diyerek alışılmış olanın dışına çıkmamak.
****
Halk arasında sık duyduğumuz “Böyle gelmiş böyle gider” sözü aslında konformizmin kısa özetidir.
Konformizmin en büyük sorunu, insana güvenli bir alan sunarken düşünme cesaretini azaltmasıdır.
Çünkü uyum sağlamak kolaydır; sorgulamak ise emek ister.
Mevcut düzen kötüdür ama zahmetsizdir. Değişim ise terletir, uykusuz bırakır, kafa yordurur.
İnsan çoğu zaman yanlış olduğunu bildiği bir duruma bile sırf dışlanmamak için ses çıkarmaz.
İş yerinde verimsiz bir uygulama devam eder, okulda yanlış bir alışkanlık sürer, toplumda faydasız kalıplar nesilden nesile aktarılır.
Herkes rahatsızdır ama kimse ilk adımı atmak istemez.
****
İnsanlar değişimden çok belirsizlikten korkar. Yeni bir yöntem denenirse başarısız olunabilir diye düşünülür. Halbuki asıl risk, işe yaramayanı sırf alışıldığı için sürdürmektir.
Konformizm bazen sessizlik kılığında karşımıza çıkar. Toplantıda herkes aynı fikirde görünür ama aslında kimse tam olarak ikna olmamıştır.
Aslında yanlış bilinen bir konu vardır ama kimse düzeltmeye cesaret etmez.
Sosyal medyada bile çoğu kişi gerçekten düşündüğünü değil, tepki çekmeyecek olanı yazmayı tercih eder.
****
Elbette her uyum kötü değildir. Toplum içinde yaşamanın belli kuralları vardır.
Ancak uyum ile düşünmeden boyun eğmek aynı şey değildir.
Sağlıklı toplumlar, ortak kuralları korurken yeni fikirlere de alan açabilen toplumlardır.
Bugün çocuklara en çok öğretilmesi gereken şeylerden biri sadece doğru cevabı vermek değil, doğru soruyu sormaktır.
Çünkü değişim, çoğu zaman farklı düşünmeye cesaret edenlerin omzunda yükselir.
****
Kısacası değişimin önündeki en büyük engellerden biri dış şartlar değil, çoğu zaman zihnimizde kurduğumuz “Aman düzen bozulmasın” cümlesidir.
Oysa bazen düzenin biraz sarsılması gerekir ki hayat ilerleyebilsin.
Bakın dostlar, dünya dönüyor. Biz dursak da zaman durmuyor.
Konformizm dediğimiz o sıcak yatak, aslında bizi yavaş yavaş uyuşturan bir hap gibidir.
****
Gelişmek isteyen, daha iyi bir hayat hayali kuran kişi; bazen o masadan kalkmayı, bazen o itirazı etmeyi, bazen de "Ben böyle düşünmüyorum" diyebilmeyi göze almalıdır.
Hayat, sadece başkalarının çizdiği sınırlar içinde yaşanmayacak kadar kıymetli.
Eski köye yeni adet getirmekten korkmayın. O adet gelmezse köy zaten yerinde saymaktan bir gün yok olup gidecek.
Ayakbağlarımızı çözelim ki, koşamasak bile en azından doğru yöne doğru yürümeye başlayalım
NOT: Ramazan bayramınınızı kutlar, sağlık ve huzur dilerim
