Merhaba çok kıymetli okuyucularımız,
Osmaniye’nin bugüne kadar yaşadığı pek çok sorunun temelinde, üstü kapalı yürütülen ve hesap verilebilirlikten uzak bir yönetim anlayışının yattığını düşünüyorum. Adeta kronikleşmiş bir alışkanlık… Ne yazık ki, kamu adına karar alanların önemli bir kısmı hesap vermeyi bir sorumluluk değil, bir yük gibi görüyor.
Oysa gelişmiş toplumların en belirgin ortak paydası bellidir: Şeffaflık ve hesap verilebilirlik. Çünkü kamu yönetiminde güven, söylemlerle değil; açık, izlenebilir ve denetlenebilir uygulamalarla tesis edilir. Bana göre şeffaflık, bir kurumun uyması gereken en temel prensiplerden biridir. Hatta belki de en önemlisidir.
Bu eleştirileri yalnızca şahıslar üzerinden okumak doğru olmaz. Mesele kişilerden öte, yerleşmiş bir yönetim kültürüdür. Osmaniye Belediyesi’nin yıllardır süregelen harcama ve bilgilendirme pratiği de bu tartışmanın doğal bir parçasıdır. Açık konuşmak gerekirse, mevcut Belediye Başkanı Sayın İbrahim Çenet’in bu anlayışı değiştirebileceğine dair bir beklenti taşımıştım. Daha hesap verebilir, daha şeffaf bir yönetim yaklaşımı mümkün olabilirdi.
Bugün kamuoyunda konuşulan bazı harcama kalemlerine baktığımızda ise ciddi soru işaretleri görüyoruz. Kadirli yolu üzerinde yapıldığı ifade edilen 57 milyon liralık harcamanın kapsamı nedir? Bütçesi 98 milyon lira olarak açıklanan yarım maraton organizasyonunda kaynaklar nasıl kullanılmıştır? Hangi kalemlere ne kadar ödeme yapılmıştır? Bu soruların yanıtları kamuoyuna açık ve anlaşılır biçimde sunulmadığı sürece tartışmaların bitmesi de mümkün görünmüyor.
Yanlış anlaşılmasın; bu sorgulama kişisel bir husumetin ya da özel bir yayın politikasının sonucu değildir. Tam aksine, kamusal sorumluluk duygusunun doğal bir yansımasıdır. Her kamu yöneticisi, yetkiyi aldığı vatandaşlara karşı hesap verme yükümlülüğü taşır. Çünkü harcanan kaynak, herhangi bir kişinin değil; milletin parasıdır.
Unutulmamalıdır ki kamu bütçesi, tüyü bitmemiş yetimlerin hakkını da içinde barındırır. Bu nedenle şeffaflık bir tercih değil, zorunluluktur. Osmaniye’de artık bu anlayışın hâkim olmasını, yapılan her harcamanın açık, net ve denetlenebilir olmasını istemek en doğal vatandaşlık hakkıdır.
Temennimiz bağcıyı dövmek değil, üzüm yemektir. Dileğimiz; daha şeffaf, daha hesap verebilir ve daha güven veren bir yerel yönetim anlayışının kalıcı hale gelmesidir.
