Merhaba çok kıymetli okuyucularımız,
Lige verilen ara neredeyse sona eriyor. Kısa bir molanın ardından Mdgrup Osmaniyespor yeniden sahaya çıkmaya hazırlanıyor. Ancak lig heyecanı başlamadan önce, üzerinde ciddiyetle durmamız gereken önemli bir konu var: Osmaniyespor’un yalnız bırakılmaması.
Hepimizin yakından bildiği gibi, Mesut Demir’in başkanlık görevini üstlenmesiyle birlikte Mdgrup Osmaniyespor sahada adeta kimlik değiştirdi. Oynanan beş maçın dördünden galibiyetle ayrılan takım, 12 puan toplayarak önemli bir çıkış yakaladı. Bu tablo, tesadüf değil; emekle, inançla ve en önemlisi kişisel fedakârlıklarla elde edilmiş bir başarıdır. Bu başarının asla küçümsenmemesi gerekir.
Yakında ligin ikinci yarısı başlıyor. Yeni maçlar, yeni hedefler ve elbette yeni mali sorumluluklar kapıda. Futbol romantik bir oyun olabilir ama kulüp yönetmek son derece gerçekçi ve ağır bir yüktür. Mdgrup Osmaniyespor’un aylık maliyeti en az 10 trilyon civarındadır. Bir deplasman masrafının 400 milyarı bulduğu bir ortamda, bu yükün tek bir kişinin omuzlarında taşınmasını beklemek ne vicdanidir, ne de sürdürülebilirdir.
Mdgrup Osmaniyespor’u yalnızca bir futbol takımı olarak görmek büyük bir yanılgıdır. Osmaniyespor, yaklaşık 40 kişilik bir ailedir. Bu ailede futbolcular var, teknik ekip var, emekçiler var. Hepsi bu şehrin adını sahada onurla temsil etmek için mücadele ediyor. 40 kişinin ekmeği, emeği ve umudu bu kulüpte birleşmiş durumdadır. Bu sorumluluğu taşımak öyle kolay bir iş değildir.
Şunu artık net bir şekilde söylemek gerekiyor: Mdgrup Osmaniyespor üvey evlat değildir.
Bu şehirde yaşayan herkes, bu memleketin adını taşıyan takımına sahip çıkmak zorundadır. Eğer bu yük 40–50 kişi tarafından omuzlanırsa, altından kalkılamayacak bir tablo ortaya çıkmaz. Aksine, dayanışma büyür, başarı kalıcı olur.
Bugün gövdesini taşın altına koyan, cesaret gösteren ve bu sorumluluğu tek başına sırtlayan bir isim varsa, o da Mesut Demir’dir. Böyle bir duruşun yalnız bırakılmaması gerekir. Çünkü Mdgrup Osmaniyespor yalnız kalırsa, kaybeden sadece bir kulüp olmaz; kaybeden Osmaniye olur.
Bu takım hepimizin.
Bu mücadele ortak.
Ve bu sorumluluk artık görmezden gelinemez.
