Osmaniye’de son dönemde dikkat çeken bir durum var: Güzel gelişmelerin yanında, vatandaşın aklında ciddi soru işaretleri bırakan uygulamalar da artıyor. Kent yönetiminin temel sorumluluğu, halkın ihtiyaçlarını doğru analiz etmek ve kamu kaynaklarını bu doğrultuda kullanmaktır. Ancak sahadaki tablo, ne yazık ki farklı bir algı yaratıyor.
Vatandaşlardan gelen geri bildirimler incelendiğinde, özellikle Osmaniye Belediyesi tarafından hayata geçirilen bazı projelerin beklentileri karşılamadığı yönünde yoğun eleştiriler olduğu görülüyor. Halkın taleplerinin yeterince dikkate alınmadığı, karar süreçlerinde ortak aklın işletilmediği yönünde ciddi bir kanaat oluşmuş durumda. Belediyecilik, sadece hizmet üretmek değil; aynı zamanda toplumsal memnuniyet üretme sanatıdır.
Örneğin, Osmaniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi çevresine yapılan üst geçit… Amaç doğru, niyet yerinde: Kazaların önüne geçmek ve yaya güvenliğini sağlamak. Ancak uygulamanın çağın gereklilikleriyle ne kadar örtüştüğü tartışmalıdır. Günümüzde pek çok şehirde, özellikle hastane gibi yoğun yaya trafiğinin olduğu bölgelerde yürüyen merdiven ve asansör sistemleri artık standart hale gelmiş durumda. Bu, bir lüks değil; erişilebilirliğin temel gereğidir.
Ne var ki yapılan üst geçitte bu unsurların yer almaması, doğal olarak vatandaşın tepkisini beraberinde getirdi. Sonuç ortada: İnsanlar üst geçidi kullanmak yerine hâlâ risk alarak yoldan geçmeye çalışıyor. Yani yatırım yapılmış, kaynak harcanmış; fakat beklenen fayda sağlanamamış. Kamu yönetiminde asıl ölçüt, yapılan işin maliyeti değil, sahadaki karşılığıdır.
Burada sorulması gereken kritik soru şu: Vatandaşın günlük yaşamını doğrudan etkileyen projelerde neden daha fazla istişare yapılmıyor? Türkiye’nin birçok belediyesinde artık projeler, detaylı ihtiyaç analizleri ve Ar-Ge çalışmalarıyla şekilleniyor. Halkın beklentileri ölçülüyor, kullanım senaryoları değerlendiriliyor, uzman görüşleri alınıyor. Çünkü modern yerel yönetim anlayışı bunu gerektirir.
Oysa Osmaniye özelinde zaman zaman bunun tam tersi bir görüntü ortaya çıkıyor. Vatandaşın beklentileriyle örtüşmeyen uygulamalar, ister istemez “iletişim eksikliği” eleştirilerini gündeme getiriyor. Oysaki yerel yönetimlerde başarı, teknik doğrulardan önce sosyal kabul ile ölçülür.
Unutulmamalıdır ki yapılan her hizmet, harcanan her bütçe kalemi milletin ortak kaynağıdır. Dolayısıyla yönetsel tercihlerin merkezinde vatandaş memnuniyeti yer almak zorundadır. Aksi halde iyi niyetle atılan adımlar bile sahada karşılık bulmayabilir.
Bu eleştiriler ne bir yıpratma çabasıdır ne de kişisel bir mesele. Tam tersine, yaşanılan kente duyulan sorumluluğun doğal bir yansımasıdır. Çünkü doğru olan şudur: Şehirler, yöneticilerin değil, o şehirde yaşayan insanların ihtiyaçlarına göre şekillenir.
Vatandaşın sesine kulak vermek, bir zafiyet değil; güçlü yönetim refleksidir.
