Merhaba çok kıymetli okuyucularımız,
İnsan bazen geçmişine dönüp baktığında, nereden geldiğini hatırlamak için aynaya değil, çocukluğuna bakar. Ben Osmaniye’nin Alibekirli Mahallesi’nde, yoksul bir ailenin evladı olarak dünyaya geldim. Hayatla tanışmam erken oldu; daha on yaşındayken çalışmaya başladım. Gündüz okul sıralarında, gece ise işteydim. Çoğu zaman geç saatlerde, karanlık sokaklarda yürüyerek eve dönerdim. O yollar bana hem sabrı, hem de ayakta kalmayı öğretti.
İnsan geldiği yeri unutmamalı. Unutanın pusulası şaşar. Ben hiçbir zaman şanla, şöhretle, makamla, mevkiyle ilgilenmedim. Yıllar önce de açıkça ifade ettim: Herhangi bir yere aday olmayacağım. Siyasetin içinde yer almak gibi bir hedefim olmadı. Dün ne söylediysem bugün de aynı noktadayım. Benim meselem koltuk değil, memlekettir.
Yaklaşık kırk yıldır gazetecilik yapıyorum. Cumhurbaşkanlığı tarafından verilen ve Türkiye’de sayılı gazetecide bulunan Sürekli Basın Kartı’na sahibim. İki ayrı gazeteciler cemiyetinin kuruluşunuda ben yaptım. Osmaniye’yi Tanıtma Derneği’ni kurarak bu şehrin adını daha geniş kitlelere duyurmak için mücadele ettim. Elbette eksiklerimiz, hatalarımız olmuştur; ancak niyetimiz hiçbir zaman şahsi çıkarımız için olmadı.
Zaman zaman “Bir baltaya sap olamamış, lise mezunu” gibi sözler duyuyorum. Benim için önemli olan diploma değil, duruştur. Üniversite mezunu olmak kimseyi otomatik olarak adam yapmaz. Adam olmak; sözünün arkasında durmak, kimseye haksızlık etmemek ve gerektiğinde bedel ödemeyi göze almaktır. Eğitim kıymetlidir ama karakter daha kıymetlidir.
Türkiye’nin birçok siyasetçisi, yazarı ve gazetecisiyle yolumuz kesişti. Beni tanıyan tanır. Türkiye’nin tamamı tanısa ne olur, tanımasa ne eksilir? Ben işimi doğru yaptığımı biliyorsam, vicdanım rahatsa bu bana yeter. Mutluluk biraz da beklentisiz olmaktır.
Bu memleketten kimler geldi, kimler geçti… Makamlar değişti, isimler değişti, dönemler değişti. Ama biz değişmedik. Aynı sokaklarda, aynı inançla, aynı sorumlulukla var olmaya devam ettik. Şan şöhret peşinde koşmadan, bu şehrin menfaati için kalem oynatmaya devam ediyoruz.
Ömrümüz yettiği sürece de burada olacağız. Bekleyeceğiz, yazacağız, eleştireceğiz, destekleyeceğiz. Çünkü bizim meselemiz isim yapmak değil; iz bırakmaktır.