Merhaba çok kıymetli okuyucularımız,
Yaklaşık bir yıldır Başak Gazetesi’nde köşe yazılarımı günlük olarak kaleme alıyorum. Yazılarımın temel amacı, kamu vicdanını ilgilendiren konulara dikkat çekmek ve tüyü bitmemiş yetimlerin hakkını savunmaktır. Ancak zaman zaman aldığımız eleştiriler, insanı ister istemez düşündürüyor: Acaba yanlış mı yapıyoruz?
Bizler burada kamunun kaynaklarının israf edilmemesi, toplumun ortak değerlerinin korunması ve gelecek nesillerin hakkının gözetilmesi adına mücadele verirken, bazı çevrelerin bundan rahatsızlık duyması gerçekten düşündürücüdür. Yetim hakkını savunmak yerine, göz göre göre yapılan usulsüzlüklere sessiz mi kalmalıydık? Yanlışa alkış mı tutmalıydık?
Yıllardır bu şehirde kamu kaynaklarının hoyratça harcandığına defalarca şahit olduk. Oysa kamu görevinde bulunanların asli sorumluluğu, bu kaynakları korumak ve toplum yararına kullanmaktır. Ne yazık ki kimi zaman bu bilinçten uzak davranışlar sergilenmekte, hatta israfa dolaylı biçimde zemin hazırlanabilmektedir.
Unutulmamalıdır ki gereksiz harcanan her kuruş, doğrudan milletin cebinden çıkmaktadır. Kamu kaynakları, kişisel tasarruf alanı değil; toplumun ortak emanetidir. Bu emanetin hesabı bugün sorulmazsa, yarın mutlaka sorulacaktır.
Toplum olarak en büyük açmazlarımızdan biri de budur: Haklı olanın değil, güçlü olanın yanında saf tutma eğilimi. Oysa adalet, güçle değil hakikatle ayakta durur. Eleştiri elbette olacaktır; ancak eleştirinin de vicdan ve sorumluluk temelinde yapılması gerekir.
Bizim durduğumuz yer nettir. Kamunun hakkını savunmak, yetim hakkını korumak ve yanlış gördüğümüz hususları dile getirmek. Bu duruş, kişisel değil; ilkesel bir tercihtir. Bugüne kadar nasıl meslek onurunu ve basın ahlakını koruduysak, bundan sonra da aynı hassasiyetle yolumuza devam edeceğiz.
Hiç kimse yaptığı yanlışın yanına kâr kalacağını düşünmemelidir. Kamu vicdanı er ya da geç tecelli eder. Önemli olan, o gün geldiğinde herkesin kendi muhasebesini yapabilecek bir yüzünün olmasıdır.
Saygılarımla.